" बाबा !,  मलाई क्याम्पस भर्ना गरिदिनुस्  है ! म पढ्न चाहन्छु । " छोरीले नजिकै गएर भनी । 

" तँ छोरी भएर किन पढ्न पर्यो ? अर्काको घर जाने जात, पर्दैन पढ्न ।" उनले झर्किँदै उत्तर दिए ।    

बाबाको कडा शब्दले छोरीका आँखाबाट बलिन्द्र  धारा आँसु झरे । 

" किन रोएकी, म छु नि ! जसरी भए पनि तँलाई पढाउँछु, चिन्ता नगर न छोरी ! " आमाले विश्वास दिलाउँदै भनिन् ।

      छोरीको भविष्यमाथी चिन्तित थिइन् उनी ।  जन्मेदेखि नै श्रीमानले छोरीलाई हेला गरेका थिए  ।  छोरीको बारेमा कुनै पनि चिन्ता र चासो थिएन, उनलाई ।

 जागिर नखाए पनि पढे लेखेकी थिइन्, उनी । आफू शिक्षित हुनाले छोरीलाई पनि पढाउनुपर्छ भन्ने सोच र महत्त्वाकांक्षा थिए उनमा । त्यसैले पनि उस्तै अन्याय र उत्पीडनका सपनाहरू देखिरहन्थिन् ।

श्रीमान भने धनको घमण्डले मात्तिएका थिए । 

       जसोतसो पैसाको व्यवस्था मिलाएर केही दिनपछि  छोरीलाई क्याम्पसमा भर्ना गराएकी थिइन्  ।   

बाबाको कठोर शब्द अनि आमाको दु:ख, पिडा र संघर्षलाई नजिकबाट नियालेकी छोरीले कडा मेहनतपछि सरकारी कोटाबाट छात्रवृत्तिमा एम.बि.बि.एस.मा नाम निकालेकी थिई ।  

       प्राय: घर बाहिरै दिन बिताउने लोग्नेले घर आए पनि रक्सी खाने, कुटपिट गर्ने र घरमा अशान्ति मच्चाउनेभन्दा अरु केही काम थिएन ।  

एक दिन अचानक बेहोस उनी भएर ढले । हतारहतार श्रीमतीले अस्पताल पुर्याइन्  ।  

      प्रेसर र सुगर बढेर होस गुमेका उनको अलि समयपछि मात्र होस खुल्यो । आँखा खुल्दा झोलाभरी औषधी बोकेर सेतो कोट (एप्रोन) मा आफ्नै छोरीलाई देखेर उनी छक्क परे । लाजले शिर झुकाए र छोरीसँग माफी मागे । 

       " छोरी पढाउने यत्रो खर्च कसरी जुटाइस् नि ? " उनले श्रीमतीतिर फर्केर नम्र हुँदै सोधे  ।  

     " बल्ल खर्च सोध्ने बुद्धि पलायो ? " उनले खर्चको श्रोत बताइन् । आमाको महानता अकल्पनीय थियो ।  सुनेर छोरीका आँखा रसाएका थिए, भने श्रीमान लज्जित बनेका थिए   ।

             वास्तवमा आफ्नो प्रमाण-पत्र भाडामा लगाएर उनले खर्चको बन्दोबस्त गरेकी थिइन् । 

- भक्तपुर ।