नेपालबाट फर्किएको धेरै दिन भएको छैन । नेपालमा हुदा खासै म्यासेन्जरमा आएका म्यासेजहरु प्राथमिकतामा परेनन् । यता आइसकेपछि भित्रि र बाहिरि गरि सबै म्यासेजहरु एक-एक हेर्दै गए रिप्लाई दिदै गए । फेसबुकको भित्रि पट्टि एउटा म्यासेज लुकेर बसेको रहेछ । (एक महिलाको म्यासेज थियो नेपालबाट ) महिला : सर नमस्ते ! हजुर पोर्चुगल हो ? म : म पोर्चुगल होइन बसाइँ चै पोर्चुगलमा हो हजुर । (अनलाइन नै भएर होला उता बाट जवाफ तुरुन्तै आयो ) महिला : ए ए ! सर सगँ समय छ,भने कुरा गरु कि भनेर । म : भन्नुस न फुर्सद नै हो भन्दा पनि हुन्छ । ( मनमनमा म -अब यिनले पनि पोर्चुगल कसरी आउने कति लाग्छ एजेन्ट बताइदिनु न भन्ने होला ?) महिला : सुन्नुस न हजुरले फलानालाई चिन्नुहुन्छ ? (साथमा एउटा तस्बिर आउँछ )ग्यालरीमा नपठाउदै तस्बिर चैट ! म : ब्यक्तिगत परिचय त छैन तर चिन्न चै चिन्छु होला । भन्नुस न के भयो र ? महिला : सर उहाँ मेरो बुढा हो, उहासंग सम्पर्क गराउन सक्नुहुन्छ ? म : लौ तपाइको बुढा तपाईसंग सम्पर्क नभएर मसंग हुन्छ त ? तपाई पनि अचम्मको कुरा गर्नुहुन्छ ! महिला : होइन सर उहासंग मेरो सम्पर्क नभएको करिब ४ वर्ष भैसक्यो | त्यसैले त सरसंग सहयोग मागेको नि ! म : ए ए ! तैपनि मैले अघिनै तपाइलाई भनिसकेको छु , उहासंग मेरो व्यक्तिगत परिचय छैन । केहि खबर कतै बाट भयो भने अवस्य पनि जानकारी गराउछु । (उताबाट लगातार टाइपिङ्ग संकेत आइरहन्छ................) महिला : सर म तपाइलाई म्यासेन्जरमा कल गरौ ? यदि मिल्छ भने । म : अहिले म बाहिर छु बाटोमा मिलेसम्म केहिदिनमा कुरा गरौला । महिला : हुन्छ सर । खासमा कुरा के भने नि मेरो र उहाको एउटा ७ बर्षे छोरी छ । नेपालबाट गएपछि पनि केहि समय राम्रै थियो त्यसपछि सम्पर्क टुट्दै गयो , साथ छुट्दै गयो | म : (लेख्दै मेट्दै ) मैले सकेको प्रयास गर्छु , मेरो अलिकति काम पर्यो पछि कुरा गर्छु है । त्यसपछि म मा ति महिलासंग फेरी कुरा गर्ने शाहस जुटेन । खबर दिन्छु भनेर दिएको बचन मैले लुकाएर राखे । किनभने कुरा के हो त भनेर बुझ्दै जादा जुन तथ्य थाहा भयो( उनका पति बिगत ४ बर्ष देखि एकजना नेपाली महिलासंग नै यहाँ लिभिङ्गमा बस्दा रहेछन , जब अर्की महिला भेटे उनले घरकी लाइ भुल्दै गए ,दायित्व भुले , म छोरीको बाउ हो भन्ने कुरा भुले भनौ ल वा भुले झैँ गरे ) त्यो ति महिलाको लागि जिन्दगीको सबैभन्दा दुखद खबर हुन सक्छ । यसो सोचे कहिलेकाही अन्यौलताले कसैको जिबन बचाउछ भने बचाओस न त । मैले किन साचो खोल्नु पर्यो । के नेपाली समाज पोर्तुगलमा यस्ता घटनाहरु नौला हुन त ? पक्कै पनि होइनन , यहाँ करिबन् ६० प्रतिशत नेपालीहरुका यस्तै सम्बन्ध छ्न , धेरै केहि नभनौ सामाजिक सस्थामा रहेर समाजको नेतृत्व गर्ने महरा पात्रहरुको पोर्तुगलमा कमि छैन । मैले चिनेका एकजना दाइ छन् ,उनि अहिले बेरोजगार भत्ता खाइरहेका छन्,भाउजु पनि संगै छिन पोहोर पो हो क्यारे भाउजु आएको भाउजु काममा जान्छिंन दाइ दिनहु मित बहिनि भेट्न जान्छन , मित को हुन कोहि जान्दैनन् तर मित बहिनीको सम्बन्ध धेरैले जान्दछन, तर कोहि बोल्दैनन। गैर आवासीय नेपाली संघका कतिपय निवर्तमान पधादिकारिहरुको रासलीला पनि सम्झिसक्नु छैन । तर सबै अनदेखा गर्छन । कसैलाई याद नै छैन, सबैका आखामा कालो चस्मा छ , जसले बाटो र मोबाइल मात्रै देखाउछ समाज र बिकृति देखाउदैन । ६ महिने नेपाल बसाइमा आखाले निकै धुलो खाएछ क्यारे ! धमिलिएको छ , जब दृस्टी धमिलो हुन्छ दृष्य पनि पक्कै अस्पस्ट हुन्छ , मैले पनि धमिलिएको दृष्य देखिरहन्छु आजभोलि जुन आफैमा अस्पष्ट छ । अस्पष्ट कुरामा म खासै बोल्दिन । र अन्त्यमा, माफी चाहे । उ संग जसको कारणले यति लेखियो, म उनलाई कुनै सहयोग गर्न सक्दिन त्यसैले इग्नोर गरेको छु | आशा छ , उहासंग यो खबर पुग्ने छैन ,पति अर्कै पर स्त्रीगमनमा रमिरहेको छ । त्यो सात बर्षे छोरी सम्म पनि यो खबर पुग्ने छैन कि अब तिम्रो बाउ तिम्रो जीवन को छानो बन्ने छैन । यो समाज अन्धो छ ,बहिरो छ र छ लाटो पनि ।