(छन्द – स्रग्धरा – मरभनययय, ७ र १४ मा विश्राम)

राखून् सद्भाव पाका, परिजनबिचमा ज्ञानले दीप्त पारून्

बोके बोझा धरामा प्रतिपल विचरा भोक भोकै गुजारे ।

गुड्दै गुड्दै हजारौँ पटक टक बनी जिन्दगानी सुधारे ।।

जे जे भोगे चुनौती अनुभव जति छन् स्नेह गर्दै सिकाऊन् ।

राखून् सद्भाव पाका, परिजनबिचमा ज्ञानले दीप्त पारून् ।।१।।

आए आँधी खडेरी समय-समयमा पार आफैँ लगाए ।

पाले पोसे जवानी वय पनि सकियो बालबच्चा अघाए ।।

शिक्षा दीक्षा दिलाए कहर कति खपे पुत्र पुत्री हँसाऊन् ।

राखून् सद्भाव पाका, परिजनबिचमा ज्ञानले दीप्त पारून् ।।२।।

भोगेका कर्म सारा उकुसमुकुस छन् भन्न इच्छा छँदै छ ।

छोरा छोरी विदेशी मुलुकतिर रमे भावना कोक्किँदै छ ।।

चिन्ता भारी उतारी अब दिल घटमा जोस लाखौँ उठाऊन् ।

राखून् सद्भाव पाका, परिजनबिचमा ज्ञानले दीप्त पारून् ।।३।।

झुल्केका सूर्यलाई गति र मति दिने प्रेरणा स्रोत मानी ।

छाँगाको नीर खाए नव बल चुलियो गर्न सक्ने कमानी ।।

पाकालाई पराई हुन नदिन जुटौँ मान सम्मान राखून् ।

राखून् सद्भाव पाका, परिजनबिचमा ज्ञानले दीप्त पारून् ।।४।।

श्रद्धा गर्दै प्रशंसा प्रति दिवस गरून् दिव्य आनन्द मिल्छ ।

कोसेली हो विधाता अमृत वचनले आँतमा फूल खिल्छ ।।

जानेका दिव्य वाणी परिजन सबमा हर्षमानी सुनाऊन् ।

राखून् सद्भाव पाका, परिजनबिचमा ज्ञानले दीप्त पारून् ।।५।।

- पाउँदीबजार, लमजुङ