छन्द : शार्दूलविक्रीडित बग्दा द्वीपवती सुदूर पथको बिल्दै गयो शून्यमा जस्तो अभ्र छटा सफा फहरिँदै शृङ्गार लावण्यमा प्यारी अन्तरकी समुद्रदयिता सङ्लो जलाधारले । छोप्दा अङ्ग चुहे प्रसन्न मनका माला खुले प्यारले तीखा चक्षु पुगे तरङ्ग पथको खुल्ला महाकाशमा माया निर्झरिणी हुँदै बगिरह्यो मिल्ने कुनै आसमा लज्जाका अनुभाव फैलिरहँदा आबद्धमा रोगन । भै उद्मासित प्रष्ट बिम्ब छरिए प्रेमार्थ भो चुम्बन ।। दाना शुक्तिजका बने नजरमा आनन्द प्रेमाश्रुको । खुल्दै नीरजको पलाश छरियो संसार हर्षाश्रुको सुक्दा रोगन इन्दुरत्न अडिँदै पग्लेर नेत्राञ्जल । बग्दै दृष्टि गयो उदाङ्ग ग्रहमा रूझ्दै रहे किञ्जल जानू फर्की सहजसँगले अश्रु होस् दीर्ण विन्दु । पार्दै आफू अभिलषणमा बस्छु सम्झेर सिन्धु ।। भन्दै आँखा मरमर गरी वेदनाको वियोग । बन्दा छाती चरचर भयो भेलको युक्त योग ।। हाल : का.म.न.पा. वार्ड नं – २९, काठमाण्डौ। (कृष्ण प्रसाईको यो कविता साहित्यकार गोम बिक्रमले संकलन गर्नु भएको हो । नेप्लिज डायस्पोरा पत्रकार सतिश चापागाईंको सम्पादकत्वमा अमेरिकाबाट संचालन हुने अनलाइन हो । तपाई पनि नेप्लिज डायस्पोरामा साहित्यिक रचना पठाउन चाहनुहुन्छ भने गोम बिक्रमको फेसबुक (https://www.facebook.com/gom.bicram) मा सम्पर्क गर्नुहोला । नेप्लिज डायस्पोराको फेसबुक पेज https://www.facebook.com/nepalesediaspora लाइक गर्न र युट्युब च्यानल https://www.youtube.com/nepalesediaspora लाई सब्स्क्राइब पनि गर्नु होला। -सम्पादक ।) गीतकार सतिश चापागाईंका मनछुने गीतहरु   https://youtu.be/-nOYsZW0UEg   https://youtu.be/enSHw4h0vKU