शान्ति अर्याल अधिकारी

न कसैको बिरोध न कसैको चाप्लुसी, देश र जनता प्रति बफादार भएर काम गरेको देख्न पाए नेताज्यूहरूलाई बधाई र शुभकामना मात्र किन पुष्पगुच्छा नै बर्साउने रहर छ । गत बुधबार मात्र बनेको नयाँ मन्त्री मण्डलप्रति बधाई र शुभकामना आइरहँदा, न कुनै रिस राग न कुनै ईष्र्या तर पनि मनमा नमिठो अनुभूति भईरहेको भने पक्कै हो । केही दिन अगाडी सम्म प्रदेश ५ को राजधानीको प्रसंगलाई लिएर विवादित बनेका नेता ज्यू एकाएक अर्थमन्त्री बन्न पुगेँ । राजधानी जहाँ सुकै होस त्यो खासै चासोको विषय भएन किनकि बिकासको दृष्टिकोणले हेर्दा समग्र देशको बिकासको निम्ति हरेक ठाउँको बिकास हुनु जरूरी छ ।
तर चासो र चिन्ताको बिषय यो हो कि, नेताले हिजो जनता माँझ कस्तो भ्रम छरे, आज के गरे र भोली के गर्दै छन ? उनीहरूको नियत र नैतिकता माथी प्रश्न गर्ने बेला आएन र ? हाम्रो उमेर भन्दा जेठो राजनितीक अनुभब संगालेका नेता ज्यूहरू, पाल्पा, स्याङ्जा, गुल्मी र रुपन्देहीबाट बर्षौ अगाडिदेखि राज्यको शिर्ष तहमा बिराजमानहुदा पनि यिनै जिल्लाहरूलाई जोड्ने मुख्य मार्गको रूपमा रहेको सिद्दार्थ राजमार्गको शिद्दबाबा खण्ड सधै मृत्यु मार्गको रूपमा चिनिनु बिडम्बनाको कुरा होइन र ? सडकमा जनताले भोगेको त्यो सास्तीलाई टुलुटुलु हेरेर म कसरी बधाई भनौ नेता ज्यू?

देशमा भईरहेको अराजकता, मौलाउँदै गईरहेको हत्या हिंसा आतंक भ्रष्टाचार र बलात्कारका समाचारहरूले मुटु अमिलो बनाईरहेको छ । तलदेखि माथीसम्म भ्रष्टाचारले जरा गाडिरहेको छ । ठाउँमा हुने र पहुँच पुग्नेहरू रातारात मालामाल भैरहेका छन । हुनेखाने र हुँदाखानेहरुबीच जमिन आकाशको फरक देखिन्छ ।

देशमा रोजगारीको ब्यबस्था छैन, गाउँमा गाई भैसीको दुध बेचिबेचि पढेर डिग्री पास गरेका लाखौ युवाहरू सर्टिफिकेट बाकसमा थन्क्याएर सुन्दर भबिष्यको खोजीमा बिदेशिन बाध्य छन । देशमै केही गर्ने योजना बनाएका युबाहरु पनि सरकारलाई बुझाउनु पर्ने चर्को कर र देशको राजनीतिक बाताबरणले गर्दा उदास देखिन्छन् । कृषि, पर्यटन , होटल लगायत अन्य ब्यबसायहरू पनि फस्टाउन सकेका छैनन् । लगानी खेर जाने डरमा ब्यवसायी हरू छट्पटाइरहेका हुन्छन् ।

जनताका छोरा छोरि लाई शिक्षा र स्वास्थ्य को ग्यारेन्टी हुन सकेको छैन । मन परेको प्राबधिक बिषय पढ्न चाहे महङ्गो शुल्क तिर्नुपर्छ । शरीरमा कुनै रोग लागे आर्थिक अभाव कै कारण उपचार गर्न नसकेर अकालमा ज्यान गुमाउनु परिरहेको छ । उता सर्बहाराको नेतृत्व गर्ने भनेका नेताहरुको ध्यान देश र जनताप्रति भन्दा पनि कुर्ची र सत्ता कै मोह, आफ्नै ब्यक्तित्व बिकासमा बढी गईरहेको देखिन्छ ।

बलात्कारी अपराधीले सजाय पाउदैन, पिडितले न्याय पाउँदैन सर्वसाधारण नागरिकले देशमा लोकतन्त्र आएको अनुभूतिसम्म गर्न पाएको छैन । देश बनाउछु भनेर कसम खाने, जनतामा भ्रम छर्ने, जनताको मतबाट नै सिहदरवार छिर्ने अनि पद र पैसामा नेताहरु बिक्ने आखिर कहिलेसम्म ? पछिल्लो निर्वाचन सकिएको पनि ३ बर्ष बढी भैसक्यो । खासै उपलब्धि देख्न पाईएको छैन। अब त झनै के प्रगति होला र समय छोटिदै छ ।

पाँच वर्षमा देशले केही काचुली फेर्ला भन्ने आशा राखेर आफ्नो अमुल्य मत प्रदान गरी नेतालाई जिताएका जनतामा हात्ती आयो, हात्ती आयो फुस्सा भने जस्तै भएको छ । देशको समग्र बिकासको चाहना राख्नु त मुर्खता मात्र हुने भयो । राज्यको नियम पद्दति र कानुनमाथी पनि प्रश्न गरिराख्नु पर्ने बाताबरण सिर्जना भईरहेको छ । भ्रष्टाचार र बलात्कार मौलाएकै छ, महिलाका पिडा छुट्टै छन । युवा, बालबालिका तथा अन्य बर्गहरूका पिडा आ आफ्नै ठाउँ ठाउँमा देखिन्छन् । आखिर सम्बोधन गर्ने र सही कार्यान्वयन गराउने कसले ?

पछिल्लो समय सुरुङमार्ग निर्माणको लागि बजेट बिनियोजन भए पनि काम हुन सकेको छैन । अझ कति नागरिकले त्यो ठाउँमा ज्यान गुमाउनु पर्ने हो ? कहिलेसम्म सास्ती भोग्नु पर्ने हो, थाहा छैन ।

यतिबेला धेरै अपेक्षा नराखी अपराधीले सजाय पाउने र पिडितले न्याय पाउने ब्यबस्थाको बिकास हुन सके, शिद्दबाबा सडक खण्डले काँचुली फेर्न सकेछ र नागरिकले केही हदसम्म बिकासको अनुभूति गर्न पाउने दिन आएछ भने नेताज्यूहरूलाई बधाई र शुभकामनाका शब्द मात्र होइन पुष्पगुच्छा नै बर्साउने रहर छ ।

लिस्बन पोर्तुगल