टेक्ने आँगन उसकै
ओत्ने छानो उसकै
बिहान बेलुकाको जोहो मुट्ठि मानो उसकै
पूर्जा उसकै घर उसकै
नामको पछाडी जोडिएको थर उसकै
भरखर भरखर उँभिएर हिड्न खोज्दा
तातेताते गराउने सहारा र भर उसकै
टेकाएर चार हात खुट्टामा बनाएर घोडा
मैले हटहट गर्ने ढाड उसकै
खेपेर सम्पूर्ण अभावको आँधिहुरी
मलाई माथी पुर्याउने बिचार उसकै
देखाएर कहिल्यै आँखामा आँसु रोएन उ
ऐया भन्यो भित्रभित्रै बाहिर दुखेन उ
लडेको बेला उठ्न सिकायो उठाउन गएन उ
त्यसैले त आमा जस्तो जाती भएन उ ।
२०८०/५/२८ बिहान ९.५०
(बिजारोपण मात्र)
.png)
