बोल्न त मन थियो

तर कहाँबाट सुरु गरौँ थाहा थिएन

मनमा कुरा थिए 

आधा अधुरा

बेमौसमी फलजस्ता 

कसैलाई थाहा छैन्

मैले भित्र कतिबेला आगो बालेँ

तर म आफै चुप रहेँ 

किनभने

बोल्नुभन्दा नबोलेकै उचित लाग्थ्यो 

सबै ठिकै छ भन्ने अनुहार लगाएर हाँस्नेहरू

भित्र कतै भत्किँदैछन् 

र म

त्यही मौनता हेरेर

विद्रोह गरिरहेछु

नबोली 

सोध्न मन लाग्छ 

कसरी चुप बस्न सकिन्छ यति बेला ?

तर म आफै चुप छु

सङ्केतले भन्छु 

भयो, अब धेरै भयो 

शब्दहरू लेख्ने प्रयास गरेँ

धेरैजसो काटेँ

कतिखेप भुलेर आँसु पोखिए पन्नामा

त्यो पनि पुछेँ

किनभने 

यो पनि त

मौनता नै हो,

होइन र ? 

म विश्वास गर्छु 

कहिलेकाहीँ विद्रोह गर्नु

नारा होइन,

मुटुको गहिराइबाट निस्किएको सुस्केरा पनि हुनसक्छ 

र म,

अहिले त्यही सुस्केरामा

एक्लै लडिरहेछु 

बिना आवाज,

तर चिच्याइरहेछु । 

- कामरूप मेट्रो, असम, भारत ।