
✍ बालकृष्ण गजुरेल
"दाइ मलाई सहयोग गर्नुस् न ! " एक अर्धबैँशे महिलाले अचानक अस्पताल लैजाने आग्रहका साथ भनिन् ।
म बूढानिलकण्ठको गेटमा अलमल परेँ । आपतमा परेको मान्छेलाई सहयोग गर्नुपर्छ भन्ने सोचेर पनि उनलाई कालीमाटीको एक अस्पतालमा छोडिदिएर हिँड्न खोज्दै थिएँ । उनले जिध्दि गरिन् ।
" मलाई घर जानू छ बैनी म गएँ ।" मैले बाध्यता पोखेँ ।
उनले झण्डै रुन आँटिन् । म थप बाध्यतामा परेँ । उनले पुन: अनुनयविनय गरिन्, "कृपया मलाई जहाँबाट ल्याइदिनु भयो उतै पूर्याइदिनुस् न ! "
"त्यसो भए हिँड ।" म हिँड्न खोजेँ ।
उनले केही क्षणमा जाने निधो गरी गेटभित्र लगिन् । दुइचार जना मान्छे थिए । डरडर लाग्यो । लिफ्टमा चढेर पाँचौ तल्ला पुगियो । बाहिर बच्चा नहुनेहरूको उपचार लेखिए पनि भित्र नानाथरी हुने रहेछ । भ्रुणदेखि अन्य खरिद बिक्रीमा ।
एक महिला चिच्याइन्, " ऐय्या नि आमा !! "
म झनै डर र त्रासमा रुमलिएँ । ती युवतीते नर्सले भने झैँ अौँठा छाप लगाइन् र भित्र पसिन् । उपचार गर्न कस्तो अौँठा छाप ? मनभरी प्रश्न तेर्सिए । आधा घण्टापछि ती खोच्चाउँदै बाहिर निस्कीन् । एवोर्सन गरेको अड्कल काटेँ । म सोफाबाटै सोचमग्न भएर हेरिरहन विवश थिएँ ।
पाँचतला झरेर मोटरसाइकल स्टार्ट गरेँ । तीनले भनेकै ठाउँमा बुढानिलकण्ठकै गेटमा छोडिदिएँ । हिँड्ने बेला तीनले दुई हात जोडेर भनिन्, " हजुरको सहयोगको लागि विशेष धन्यवाद ।"
उनले सहयोग गरेकोमा धन्यवाद त दिइन् । म भनेँ सोचमग्न भएँ । मेरो मनले प्रश्न गर्यो, " मैले सहयोग गरेँ कि पाप ?"
- हेलम्बु-६, सिन्धुपाल्चोक