✍ सिताराम घिमिरे
मुक्तक - १
सहरको उज्यालो तिम्रो आँसुबाट बल्छ,
महलको हाँसो तिम्रो पसिनाबाट चल्छ।
जसले उठायो देश आफ्नै काँधमाथि,
उसैको भाग्य भने सधैं भोकमा ढल्छ।
मुक्तक - २
सडक तिमीले बनायौ, पाइला तिम्रै रोकिए,
सपना तिमीले रोप्यौ, फूल अरूकै फक्रिए।
न्यायका भाषण धेरै सुन्यौ वर्षौंसम्म,
तर तिम्रा घाउहरू झन् गहिरिँदै चर्किए।
मुक्तक - ३
गरिबको भाग्यमा किन सधैं निराशा मात्रै?
धनीका हातमा किन हुन्छन् दिलासा मात्रै?
पसिनाले सिञ्चेको खेत उजाडै रहन्छ,
सत्ताका ओठमा छन् आश्वासनका कथा मात्रै।
मुक्तक - ४
तिम्रो पसिना सुक्दा महल चहकिन्छ,
तिम्रो चुलो निभ्दा उत्सव चम्किन्छ।
यस्तै हो भने क्रान्ति आफैं बोल्नेछ,
मौनताको आगो एकदिन पक्कै दन्किन्छ।
मुक्तक - ५
नझुक गरिब अब समय टाढा हुँदैन,
उज्यालो हुनलाई धेरै बाधा हुँदैन।
पसिनाको मूल्य एकदिन अवश्य लेखिन्छ,
सत्यको यात्रा कहिल्यै आधा हुँदैन।
- तानसेन, पाल्पा ।
.png)
